Er wonen minimaal twee mensen in mijn hoofd. De Vinder en de Hulpmens.
De Vinder heeft overal een mening over. Dat had beter gekund. Waarom doen ze dat zo?
Wat een slechte service. Wat is het druk. Wat zijn mensen tegenwoordig toch ongeduldig. De Vinder draait overuren. Op verjaardagen. Op kantoor. Op LinkedIn. Aan de keukentafel. We vinden wat af met elkaar. Maar ondertussen denk ik steeds vaker. Wordt de wereld eigenlijk beter van al dat vinden?
Een mening kost een paar seconden. Iets doen kost vaak wat meer.
Tijd. Aandacht. Energie. Moed.
Het zijn niet de Vinders die het verschil maken. Dat zijn de Hulpmensen.
De Vinder ziet een collega worstelen en vindt dat de leidinggevende meer aandacht zou moeten geven. De Hulpmens loopt even langs.
De Vinder vindt dat de sfeer op de afdeling achteruitgaat. De Hulpmens organiseert een gezamenlijke lunch.
De Vinder vindt dat de Klant steeds veeleisender wordt. De Hulpmens belt alvast terug voordat de Klant hoeft te bellen.
De Vinder vindt dat er meer enthousiasme zou moeten zijn. De Hulpmens zorgt voor een glimlach.
De Vinder wijst. De Hulpmens beweegt.
Dat is eigenlijk niets anders dan de Hulpmens in actie. Niet wachten tot iemand anders iets leuker maakt. Zelf beginnen. Met een kaartje. Een compliment. Een onverwacht bedankje.
Een bos bloemen. Een kop koffie. Een telefoontje of een glimlach.
Maar opvallend vaak met een groot effect. Verleuken is niet groot. Het is dichtbij. Het zit niet in beleidsplannen, projectgroepen of dikke rapporten. Het zit in mensen die besluiten om vandaag iets te doen wat het voor een ander nét een beetje leuker maakt. En vaak knap je er zelf ook van op.
Sterker nog: als er een Nederlands kampioenschap Vinden zou bestaan, zou ik mezelf kansrijk achten voor het podium. Ik vind van alles. Over het verkeer. Over organisaties. Over LinkedIn. Over politiek. Over mensen die vergaderen over vergaderen.
En eerlijk gezegd vind ik soms ook iets van mensen die overal iets van vinden. Ja, die ironie zie ik zelf ook.
Die stelt maar één vraag: “Mooi Feike, maar wat ga je eraan doen?”
Dat is meestal het moment waarop er iets verandert. Want de wereld wordt niet leuker van nog een mening. De wereld wordt leuker van mensen die iets doen.
Misschien is dat wel de kern van Hulpmensen en Verleuken. Niet vinden dat het beter moet. Maar zelf de eerste stap zetten. Want de Vinder praat over een leukere wereld. De Hulpmens maakt hem.
