Ik kijk met veel plezier naar de Olympische Winterspelen. Prachtig. Mensen die jarenlang alles opzijzetten. Vallen. Opstaan. Nog een keer vallen. En dan, winnen. Goud, zilver, brons. Tranen. Ontlading. Ongelofelijk mooie momenten. En dan komt het. De prijsuitreiking. Daar staan ze. De helden van dat moment. En tegenover hen iemand in een pak. Met een stropdas. Of een nette jas. Gezicht op standje “zakelijk neutraal”. Handje. Medaille. Foto. Volgende. En elke keer denk ik hetzelfde: Hoe kan het dat het grootste moment zo weinig gevoel krijgt?
Aan de ene kant: pure emotie, kippenvel, jaren werk die samenkomen. En dan de andere kant: protocol, afstand en correct gedrag. Het klopt gewoon niet.
Wat nou als ze het anders doen? Wat nou als ze bij zo’n moment niet kiezen voor protocol, maar voor menselijkheid? Stel je voor: dat een kind de medaille mag aangeven. Misschien een kind met een beperking. Iemand voor wie dit moment óók bijzonder is. Niet als trucje. Niet als PR. Maar omdat het moment daar beter van wordt. Omdat het zachter wordt. Echter.
Menselijker. En de kinderen het als een geweldige ervaring mogen beleven.
Dan gebeurt er iets bijzonders. De atleet ontspant. Er komt een glimlach. Er ontstaat contact.
En ineens is het geen ceremonie meer, maar een intense herinnering.
We denken vaak dat het groot moet. Dat het strak moet. Dat het volgens de regels moet. Maar de mooiste momenten ontstaan vaak juist door: eenvoud, oprechte aandacht en kleine, menselijke gebaren
Durf jij het moment belangrijker te maken dan het protocol?
De medaille is goud. Maar het moment? Dat verdient meer dan protocol. Dat verdient Verleuken. Niet altijd voor een schaterlach. Maar juist ook met liefde, aandacht, respect en emotie. Want Verleuken kan altijd. Overal. En het is zo makkelijk!
